TARİHİMİZİN BÜYÜK ACISI SARIKAMIŞ,

 

Ülke tarihinin hatırlatmak istemediği sayfalardan biridir SARIKAMIŞ. Tarihin 93 Harbi olarak isimlendirdiği ( 1877-1878) Osmanlı –Rus savaşı sonunda Kars  Sarıkamış yıllarca Rus esaretindedir. Harbiye Nazırı ve Genel Kurmay Başkanı Enver Paşa kaybedilen vatan toprağını geri almak amacıyla planladığı savaş ve yaşadığı hüsrandır. 75.660 tüfekli muharip olmak üzere toplam 118.660 er, 228 top ve 75 makineliden oluşan kuvvet. Alman hükümetinin söz verip de göndermediği kışlık giyeceklerdir, Rus’ların Karadeniz’de batırdığı geminin eklenmesiyle hüsrana giden yolun ilk dönemeçdir. 22 Aralık 1914 tarihinde ülkenin çatısı olan Erzurum Alluhuekber’de doksan bin yiğidin buzdan külçeye çeviren ıstırabın adıdır..

Acının yaşandığı yeri görmek için gittim Sarıkamış’a. Kar yoktu yeşilin doğayla son tango yaptığı hazandı.  Korktum toprağa basmadım bir süre. Adlarına dikilen abidede  Mersin, Gülnar, Silifke Erdemli, Anamur’lu yağız delikanlının adının yazıldığı soğuk mermere dokundum analarının yerine. Mersin’im dedim, okşadım hüzünlendim ve dua ettim.Tek kurşun atmadan donan doksan bin yiğitlerin  isimlerini yazdım yüreğime. Onlar düşmana değil, beyaz Azrail yazlık elbiseler ve savaşı tanımayan genelkurmayın başarısızlığına yenildiğini bir daha hatırladım o gün. Bedenler topraktaydı ruhlar semada olsun..

Yine bir  22 Aralık günü, katılaşan bedenler  anaların göz yaşı eriyecektir. Işıklar içinde olun.